Zapomniane meteoryty.\r\n\r\n
Miejsca szczególnie interesujące nigdy nie powinny pozostawać zaniedbane. Wie o tym cały świat i maksymalnie wykorzystuje tę zasadę. Dzięki temu składnikiem wiedzy powszechnej jest dziś jezioro Lochness czy też Świątynia Stonehange. Gdyby nie wkład promocyjny ludzi za nie odpowiedzialnych nikt by o nich z pewnością nigdy nie słyszał.
Na tych przykładach najlepiej widać jak bardzo liczą się zdolności i zaangażowanie w nawet najbardziej nudny projekt. Czasami nawet z brzydkiego kaczątka można zrobić łabędzia przy pomocy odpowiednich narzędzi.\r\n
Atrakcyjnych miejsc turystycznych nigdy nie brakowało także w Polsce. Gorzej z zasadami, które pozwolą im wypłynąć na szerokie morza popularności. Jedną z takich perełek jest znajdujący się w Poznaniu Rezerwat Meteoryt. Ogromny obszar pięćdziesięciu hektarów pokryty w większości lasami z pewnością nie był by niczym szczególnym gdyby nie jeden fakt. W środku tego zielonego obszaru można niemalże dotknąć miejsca upadku meteorytu sprzed sześciu tysięcy lat.
Wydarzenie to nie należy do bagatelnych. Na świecie nie ma bowiem wielu miejsc gdzie meteoryt o tak wielkich rozmiarach uderzył w Ziemię i gdzie miejsce po uderzeniu w niemalże nietkniętym stanie pozostałoby do dziś. Nie ma wielu miejsc gdzie jeszcze dziś można odnaleźć szczątki tego kosmicznego zjawiska na okolicznych polach. \r\n
Smutne, że za akcją wzbogacania tego terenu w elementy ułatwiające jego pokonanie nigdy nie poszła żadna akcja promująca ten obszar. A jest co promować. Oprócz miejsc, w których do dziś można zobaczyć drogę upadku meteorytu, turysta spotka niezwykłe gatunki roślin takich jak lilia złotogłów , kopytnik pospolity, rogatek krótkoszyjkowy i zwierząt takich jak dzięcioł czarny czy też lelek kozodój.
Droga, która prowadzi do tego miejsca zaczyna się na samym skraju Poznania. Tam gdzie kończy się trasa komunikacji mechanicznej turysta przesiada się na rower lub korzystając z własnych nóg wchodzi na żółty szlak, który poprowadzi go przez przepiękne, unikalne tereny rezerwatu. \r\nNa początku trasy napotyka się jeszcze na cywilizację w najświeższej formie.
Zainteresowany wędrowiec wchodzi na teren modernistycznego w swej formie Kampusu Uniwersytetu Adama Mickiewicza. Później (już za murami) idąc długą drogą pośród błękitnych jezior, opuszczonych kościołów i magicznych miejsc pełnych pasących się koni, pośród gajów budzących bardzo pozytywne uczucia docieramy do bliskiej w swej formie peryferiom Irlandii małej wsi Morasko. Korzystając cały czas z wytyczonej ścieżki dydaktycznej globtroter wchodzi do lasu, gdzie dzięki pracy Niezależnego Towarzystwa Salamandra może poznać kolejne etapy rezerwatu.
Dobrze wykonane tablice prowadzą turystę przez przepiękne bagna i żwirowiska wskazują niewidoczne rośliny i zwierzęta, niemalże prowadzą odwiedzającego za rękę. Na każdym kroku gość natknie się tam na pozostałości po drugiej wojnie światowej takich jak zniszczone budowle obronne czy też zarośnięte dziś miejsca walk artyleryjskich.\r\n
W połowie drogi turysta trafi na pozostawione tysiące lat wcześniej na wysokości 154 m n.p.m. leje po meteorytach. Szlak jednakże nie da mu wytchnienia. Prowadzi bowiem dalej do ruin samotnego kościoła, wzdłuż kolejnych niezwykłych pól i jezior aż do punktu wyjścia. \r\n
Kilkadziesiąt hektarów rezerwatu może stanowić naprawdę niezwykłą formę Katharsis dla niejednego turysty. Doznaje się tam bowiem swoistego oczyszczenia z trosk i problemów cywilizacji przynajmniej na kilka godzin.\r\nRezerwat, który chroni to miejsce został utworzony w 1976 roku.
Od tamtego czasu jednakże nie dokonano niczego by to unikalne miejsce wskazać ludziom. Do 1989 roku nawet większość okolicznych mieszkańców nie była świadoma istnienia tego miejsca. Być może władze stały na straży popularnego wtedy stanowiska, że nie pokazując go nikomu przynajmniej mu się nie zaszkodzi. \r\nTrzeba przyznać, że praca jaką wykonały obecne władze lokalnego nadleśnictwa ma swoją wartość.
Stworzono niewielki parking i pomosty chroniące bagna przed zadeptaniem jednakże jest to zdecydowanie za mało. Po komu bowiem rezerwat, nawet najpiękniejszy jeśli nikt o nim nie wie.\r\nObszar ten pozostałby w dalszym ciągu zupełnie nieznany gdyby nie praca organizacji pozarządowych.
Meteorytowi „pomaga” wspomniana wcześniej poznańska organizacja „Salamandra” To dzięki temu stowarzyszeniu turyści, którzy dotrą do kraterów mogą się więcej o nim dowiedzieć.
To właśnie ta organizacja wzbogaciła rezerwat o specjalne tablice informacyjne, które dostarczają bardzo szczegółowej wiedzy na temat tego obszaru. Sprawia to, że rzekomy turysta, który zada sobie trud odnalezienia rezerwatu na mapie dowie się będąc już na miejscu wszystkiego co najważniejsze.\r\n
Warto więc wybrać się na peryferie Poznania by zobaczyć tak unikalne miejsca w skali światowej. Miejsca tak cenne i zupełnie jeszcze nie odkryte. Być może nawet cenniejsze niż wiele znanych światowych atrakcji turystycznych. \r\n\r\n
R.Gacek\r\n\r\n\r\n