„Znakomity prowokacyjny spektakl…, poruszający eksperyment na temat możności szybkiego i łatwego zniewolenia i niemożności wyzwolenia” – pisali krytycy po premierze spektaklu (czerwiec ub.r.). W środku sceny? areny? wesołego miasteczka? więzienia? ustawiona jest strażnicza wieżyczka, wokół niej – metalowe prycze. Część widzów wygrywa los: zostaje zaproszona przez strażników w mundurach do wewnątrz kręgu, do wewnątrz przedstawienia. Przykuci do łóżek metalowymi łańcuchami na komendę żandarmów: jedzą chrupki, puszczają bańki mydlane, składają papierowe samolociki… „Zdawałoby się, że historia jest tak prosta i oczywista, że wręcz naiwna. A jednak – pisała E. Obrębowska-Piasecka – zachęcam każdego, komu się wydaje, że jest wolnym człowiekiem, że żyje w wolnym kraju, w wolnym świecie, żeby się wybrał na Naukę latania. Ostrzegam tylko, że po tym spektaklu – lekkim, zabawnym, dowcipnym – może być piekielnie smutno…” Producenci spektaklu: ''Stowarzyszenie Teatr Strefa Ciszy'', Festival International de Théâtre de rue AURILLAC, MFT MALTA, Władze Miasta Poznania.